Nederturks.nl
Sinds het succes van ‘Shouf shouf habibi’ (Albert ter Heerdt, 2004) is er een klein
golfje van wat wel ‘mocro movies’ worden genoemd. Denk maar eens aan ‘Het
schnitzelparadijs’ (Martin Koolhoven, 2005) en ‘Kicks’ (Ter Heerdt, 2007). Hoewel de namen van de regisseurs anders doen vermoeden, zijn dit films met overwegend personages van Marokkaanse herkomst.
Met 320.000 bezoekers was Shouf shouf habibi! (Arabisch voor ,,Kijk kijk, meisje!’’) de meest succesvolle film van 2004. Deze satire over Marokkanen die tussen twee culturen vallen, heeft ook de prijs van de Nederlandse filmkritiek gewonnen en een reis langs veertig landen gemaakt.
Daarna kwam Het schnitzelparadijs. Deze film gaat over een jongen die niet weet wat hij wil en die een punthoofd krijgt van een vader die alles voor hem bepaalt; en over een bijna onmogelijke liefde tussen een rijkeluismeisje en een arme
bordenwasser, een have en een have not. Dat die geliefden respectievelijk Hollands en Marokkaans zijn komt er nog eens bovenop.
Tot op zekere hoogte spelen ook commerciële belangen mee. Hollywood maakt sinds enkele jaren films met het oog op de steeds groter wordende groep Spaanstaligen in de VS. Dat in Nederland nog geen Marokkaanse of Surinaamse films werden gemaakt was een gat in de markt.
Van de jongeren tot 25 jaar in Amsterdam is nog slechts 36% van autochtone afkomst, de overigen jongeren zijn vooral afkomstig uit niet-westerse landen. Die
verhoudingen zijn ook te vinden in de andere grote steden zoals Rotterdam, Den Haag en Utrecht. En, niet onbelangrijk, deze jongeren gaan bijna allemaal - en ook frequent - naar de bioscoop. Toch tonen Nederlandse speelfilms nog vaak een achterhaalde, witte samenleving en leunen ze sterk op een Nederlandse cultuur en ervaring die niet meer door jongeren, autochtoon en allochtoon, wordt gedeeld en herkend. Dat blijkt uit het onderzoek onder allochtone jongeren van Brenda Lohy en Paul Verstraeten.
In Frankrijk en Engeland is al in de jaren tachtig een interessante filmproductie
ontwikkeld die de veranderde samenstelling van de bevolking weerspiegelt. Ook
Duitsland is Nederland voorbijgestreefd met bijdragen van vooral Turkse filmmakers.
Er worden sinds een aantal jaren veel films uit Turkije getoond in Pathe en andere bioscopen, meestal helaas door belabberde ondertitelingen. Misschien dat Borat liefhebbers in Nederland binnenkort kunnen genieten van de Turkse “Borat”: Recep Ivedik (Genoeg scènes staan al op Youtube).
Iedereen die geinteresserd is of van plan is om de eerste “succesvolle” Neder-Turkse speelfilm te maken kan nu terecht op http://www.nederturks.nl
Bronnen:
Hans Beerekamp – Filmvragen
Steven De Foer – Nieuwsblad
Filmfund.nl
