Heerlijk op vakantie
Met de auto op vakantie naar Turkije is een belevenis op zich. Een reisbureau zou hier zelfs geld mee kunnen verdienen. Ik zie de motto al voor me:
“Met de gastarbeider richting Turkije”. Het is namelijk spanning en sensatie alom. Eerst wordt er een auto gekocht speciaal voor de vakantie. Er zijn zelfs mensen die auto’s huren; natuurlijk een cabriolet zodat ze ermee kunnen pochen in het dorp van hun ouders. Vroeger waren het echt wrakken, volgepakt met goederen en kinderen in een piepkleine auto. Dat mensen toen met zulke gevaarten de weg op durfden is een raadsel. Als ik met de ouderen praat zeggen de meesten: “We waren toen gek”.
Ook wij gingen tot het jaar 1991 met de auto richting Turkije. Na de oorlog in het voormalige Joegoslavië zijn we overgestapt op de vliegtuig. Mijn moeder begon al weken van te voren met het klaarmaken van de spullen. Er moest zoveel mogelijk mee, net alsof ze niets hadden in Turkije. Tegenwoordig is Turkije op sommige vlakken zelfs verder dan Nederland. Zelfs de beenruimte op de achterbank werd volop benut. Er was vooral veel eten; maar ook toiletpapier, kleren, extra EHBO doosje etc. Drie kinderen en twee volwassenen in een volgepakt auto. Mijn vader was geen snelheidsduivel en rustte vaak uit dus meestal waren we in twee nachten en drie dagen op de plaats van bestemming. Sommigen maken er een wedstrijd van en rijden in hun nieuwe bolide in 1 nacht en 1 dag naar Turkije. Dat ze aangekomen in Turkije een aantal dagen platliggen, nemen ze op de koop toe. Wat ik ook nooit begreep is dat we altijd en met vele anderen in de auto bleven slapen. Kinderen achterin; ouders voorin. Dus zonder je te strekken of lekker je handen onder de kussens te doen. De hitte was ook lastig; 5 mensen in een kleine ruimte. De ramen durfden mijn ouders niet te openen voor angst voor een beroving.
Een keer raakten we met zeven andere auto’s de weg kwijt in Servië. Er was gelukkig een vrachtwagen chauffeur uit Turkije aanwezig die naar Duitsland moest. Dus zeven auto’s volgen de vrachtwagen. Ik weet niet of die man kickte op tussenwegen maar we hebben een prachtig sightseeing gehad in Servië, toen een gevaarlijke plek met de oorlog in Bosnië«. Ook wist die man niets van verplichte rust of het nemen van pauzes. Hij reed uren achtereen door! Mijn vader gewend van vele tussenpauzes kon het amper bijbenen. Zijn hele lichaam was verkrampt en hij voelde zijn benen niet meer goed. Uiteindelijk zagen we het bord Maribor (grenspost tussen Slovenië en Oostenrijk). Dus we konden de weg nu zelf wel vinden. De eerste de beste parkeerplaats stopte mijn vader en we hebben met zijn allen de gehele nacht geslapen. ’s ochtends vroeg toen we wakker werden zagen we dat onze auto voor een discotheek was geparkeerd!. De laatste bezoekers vertrokken dronken richting huis. Nog steeds zijn we verbaasd dat niemand ons iets heeft aangedaan.
Het meeste van de autoreis mis ik de nachten. Soms kwamen er honderden gezinnen op een parkeerplaats samen; omdat de voorzieningen goed waren of omdat het een bekende plek was. Turken uit België, Nederland, Engeland, Duitsland, Denemarken, Oostenrijk, Frankrijk sommigen dagen onderweg, anderen pas vertrokken. Het was dan een walhalla voor kinderen. De vader die moest goed uitrusten dus hij kreeg de gehele achterbank voor zich alleen een paar uurtjes. Omdat het stil moest blijven nam de moeder de kinderen mee; even wandelen. Zo kwam je vele moeders en kinderen tegen.
Het voordeel als je een gemeenschappelijke taal kent ookal kom je uit diverse landen. Nu ik volwassen ben en gewend ben aan comfort wil ik alleen nog maar met de vliegtuig. Binnen 3.5 uur op je bestemming, dat is toch wat anders dan 3 dagen in een autootje. In een vliegtuig kan je tenminste nog een wandeling maken.
Erdinc Sacan
