Wazoo, een uniek en 35 jaar oud Zappa document
Nadat Frank Zappa tijdens een concert in Londen door een jaloerse vriend van een 
vrouwelijke fan van het podium was geduwd en zijn ribben en rechterbeen ernstig had gebroken, was hij een tijdlang gekluisterd aan een rolstoel en kon hij een periode niet op tournee. Alle lopende projecten kwamen stil te liggen. De band, waarvan de musici bij Frank in vaste dienst waren, werd ontbonden. Frank moest revalideren en daarbij niet alleen opnieuw leren lopen (zijn rechterbeen was als gevolg van het ongeluk korter dan het linker geworden), maar ook opnieuw leren gitaarspelen. Ook de toon van zijn stem was als gevolg van het ongeluk gezakt.
Tijdens de revalidatie-periode begon Frank aan het Wazoo project, een serie jazzy stukken voor een band met een uitgebreide blazers-sectie. Het resultaat zijn de albums The Grand Wazoo en Waka/Yawaka. Zappa schreef jazzy melodieen en er was voldende ruimte voor improvisatie. In het boek 'Being Frank' vertelt Nigey Lennon hoe ze als stiekume bijslaap van Frank nauw betrokken was bij het ontstaan van de muziek en de repetities van de band. Of ze werkelijk het liefje van Frank was valt te betwijfelen. Het verhaal van de repetities kan beter kloppen.
Naast de studio-opnamen is Zappa met de Wazoo band in september 1972 op tournee gegaan: een serie van 8 concerten in de VS en Europa, waarbij in Den Haag de Houtrusthallen werd aangedaan. Het blad Muziek Express kondigde het concert aan als Frank Zappa en het 'Hot Rats orkest'. De tournee staat ook wel bekend als de Grand Wazoo tour. Aan het eind van 1972 tourde Zappa verder met een kleinere versie van de band: The Petit Wazoo tour. Van de opnames van de eerste 8 concerten is nu (35 jaar na dato) een dubbel-CD uitgekomen, genaamd 'Wazoo'. De playlist bevat onder meer de nummers The Grand Wazoo, Approximate, Big Swifty en een vroege versie van The Adventures of Greggary Peckary. Dit is werkelijk een heel bijzondere uitgave, waar veel Zappa-fans erg blij mee zijn. Alleen moet je een olifantengeduld hebben om op je online-bestelling bij zappa.com te wachten. Waarschijnlijk hebben ze er een "Special Delivery" van gemaakt, met Noord Amerikaanse slakkenpost. De CD schijnt inmiddels al gewoon in de CD-winkels te koop te zijn.
De afbeelding op het hoesje is getiteld 'Mundo Invisible' en gemaakt door kunstenaar Christopher Mark Brennan en lijkt sterk op een schilderij van Salvador Dali. Op de voorgrond staat een hond (de hond die het beeldmerk is van het platenlabel 'His Masters Voice'), een nest met jonge vogels, een sinaasappel met een worm en een tafeltje met een zilveren koffiekan. Op de achtergrond zien we drie figuren die er uitzien als nonnen en die samen, als je goed kijkt, het profiel van Frank's hoofd vormen.
De afbeelding lijkt zoals gezegd op een Dali schilderij [http://www.planetperplex.com/nl/item302] getiteld "Slavenmarkt met de Verdwijnende Buste van Voltaire" uit 1940, waar Dali's vrouw Gala staat afgebeeld die naar een groepje mensen kijkt. Dit zijn twee 17de eeuwse Nederlandse handelaars op een slavenmarkt(!) die, als je weer goed kijkt, de buste van Voltaire vormen. Volgens sommige bronnen zijn het geen handelaars maar nonnen. Dali gebruikte deze vorm van illusie vaker in zijn schilderijen. Het detail van het Dali schilderij is eerder door Alice Cooper gebruikt voor de hoes van zijn album "Dada" uit 1982. Het eerste album van Alice Cooper 'Pretties for you' werd geproduceerd door Frank Zappa.
Frank Zappa was een fan van het werk van Salvador Dali. Dali staat onder meer afgebeeld op de hoes van 'We're only in it for the Music'. Ik kan me herinneren dat ik ergens gelezen heb dat Zappa en Dali elkaar een keer hebben ontmoet, maar heb dat niet terug kunnen vinden. Wat Zappa en Dali verder delen is: hun exentrieke snor. De 'Moustache' zoals Zappa zijn snor/sikje noemt, is na Franks dood als handelsmerk door de Zappa Family Trust geregistreerd.
