Het risico op overstroming en de ruimtelijke inrichting van Nederland
Het waterbeheer houdt te weinig rekening met wat er achter de dijken gebeurt. Dat stelt Irene Immink, die op 5 juni 2007 aan Wageningen Universiteit promoveert, in haar proefschrift ‘Relaties tussen ruimte, water en risico’s’.
Door klimaatverandering en bodemdaling neemt de kans op een overstroming in onze delta langzaam maar zeker toe. Tegelijkertijd verstedelijkt de delta in een rap tempo. Wanneer het mis gaat zijn de sociale en economische gevolgen het grootst in de sterk verstedelijkte gebieden van ons land waar veel bedrijven zijn gevestigd en de meeste mensen wonen. Het verhogen van dijken bij zulke dichtbevolkte gebieden leidt volgens Immink eerder tot een toename dan tot een afname van de risico’s bij een overstroming. Bij een doorbraak loopt zo’n gebied immers sneller vol. Daarom moet niet alleen naar de dijken gekeken worden.
De uitdaging is om waterbeheer en de ruimtelijke inrichting in harmonie te brengen in onze delta. Waterbeheerders en ruimtelijke ordenaars moeten de handen ineenslaan om een gecombineerde strategie te ontwikkelen waarin naast de zorg voor goede dijken ook de inrichting van het achterland wordt betrokken. De inrichting van het achterland is belangrijk om de kans op schade en slachtoffers bij een eventuele overstromingsramp zoveel mogelijk te beperken. Het proefschrift Voorbij de Risiconorm: Nieuwe relaties tussen ruimte, water en risico wordt uitgegeven door Uitgeverij Eburon.
