Amsterdam - Dakar (verslag 8)
Dakhla is de laatste grote plaats in Marokko en we hebben er daarom water, proviand en brandstof ingeslagen. Het komt nu regelmatig voor dat pompstations geen diesel en/of benzine meer hebben. Ook de anti malaria pilletjes zijn we aan het slikken. Bij het avondeten is geen goed idee want 's-nachts droom je de meest vreemde zaken. Overdag innemen gaat beter alhoewel Pierre er toegemoet komende vrachtwagens in de woestijn van gaat zien!
De rustdag in Dakhla hebben we gebruikt om de olie te peilen, een rondje in zee te zwemmen, het luchtfilter uit te kloppen en een gids voor Mauretanie te regelen. Samen met team Tireless (Nissan Patrol), vd Ende racing (2 x Toyota Landcruiser), het koningshuis (de Nissan Pickup) én de Volvo 460 van Koos & Theo gaan we de woestijn in. De gids rijdt hier altijd mee in de auto en omdat we allemaal grijskenteken hebben moest er een wagen met een achterbank mee. Met 5 terreinwagen moet het ons lukken de Volvo op sleeptouw te nemen.
Op het laatste moment kregen we nog een goede tip van een Duitser die ritjes vanuit Marokko naar Mauretanie regelt. De grens gaat namelijk tussen 12:00 en 14:30 uur dicht. De douane, politie en het leger gaan dan een hapje eten en siesta houden. Omdat de doorgang wel een paar uur kan duren moet je of heel vroeg bij de grens zijn of omstreeks 15:00 uur arriveren. We hebben voor het laatste gekozen en dat ging precies goed. Degene die al om 06:00 uur naar de grens gegaan waren stonden nog steeds te wachten. Mede door de goede gids en zijn contacten waren we binnen no-time door alle formaliteiten. Als je de Marokkaanse controles hebt gehad rij je een stuk niemandsland binnen. Dit is dan ook gelijk het gebied waar de weg is kapotgeschoten en er landmijnen verspreidt liggen. De verschillende wrakken van geexplodeerde wagens bevestigen dit.
In Mauretanie zaten de grenswachten in een armoedig hokje. Het was 5 euro betalen bij het leger en 5 euro bijdragen aan het functioneren van de politie. Het ging allemaal in een erg relaxde sfeer en we voelen ons zeker niet onveilig of niet welkom. Een beetje Frans kunnen spreken is wel een groot voordeel. Naast Arabisch en Frans spreekt men doorgaans geen andere talen. Een enkeling spreekt een paar woordjes Engels. In Mauretanie zijn we doorgereden naar camping Abba in Nouadibou.
In Nouadibou steeg een grote zwarte rookpluim op boven de stad. Het bleek enkel en alleen een zaakje te zijn wat in brand stond. De stad doet ontzettend armoedig aan. Deze taferelen hebben we nog niet gezien in Marokko. Heel veel sloppenwijken, een open riool en grote hopen met puinzooi. Hoe armoedig het huisje ook aandoet er staat wel een grote satelietschotel op het dak. De televisie staat waarschijnlijk op een accu. Als de bevolking onze auto's ziet loopt de hele wijk uit. Er wordt veel gebedeld en de enige plek waar je rustig staat is in de betonnnen omheining van de camping. Theo en Koos hebben oude kerstkaarten meegenomen welke ze uitdelen. De kinderen vinden het prachtig! 's-Avonds hebben we sinterklaas gevierd. Het was leuk om de cadeautjes van thuis open te maken. Ik lag al op bed maar Sinterklaas schijnt langs geweest te zijn en hij is de hele camping langs geweest en er is volop gezongen. De sint ging ook, zoals een goede sint betaamd, met een snee in zijn neus naar bed!
Volgens het schema zouden we een rustdag in Nouadibou hebben maar gezamelijk hebben we besloten om door te reizen. Dit omdat de wagens tip-top in orde zijn, voorraden zijn aangevuld en de stad zo ontzettend smerig en triest aandoet. Liever de natuur in dan afgeschermd tussen de muren van de camping blijven. We zijn de stad uitgereden en snel het asfalt afgegaan de woestijn in. De banden van Papa Henk hebben we laten aflopen tot 2 bar. Onverhard rijden, zandrijden, vergezichten, zandduinen, gravel, etc. is natuurlijk waar we voor gekomen zijn. De eerste zandduinen op proberen te rijden om leuke foto's te maken. Uiteraard vastgezeten nadat je niet genoeg vaart hebt om boven te komen. Stil staan op los zand betekend wegzakken.
De nacht hebben we doorgebracht onder aan een zandduin. Prachtige zonsondergang vanaf een zandduin bekeken en Wilma had lekker gekookt. Het hout wat we verzameld hadden wilde niet echt branden. Het blijkt te taai te wezen om een lekker kampvuur te maken. Morgen moeten we dat anders doen. Ook is het mooi om te zien hoe iedereen zijn wagen/tent elke dag inricht. Een paar hebben koepeltentjes op het dak gezet, een ander een complete bungalowtent verbouwd voor op het dak en Theo en Koos slapen op de grond en stoeien elke dag met hun tent. Pierre en ik maken ruzie over wie de Topsleeper omhoog mag draaien voordat we met een biertje op een stoel de rest gaan zitten bekijekn. Met de sateliet telefoon van Rolf (team Tireless) heb ik Lot kunnen bellen. De verbinding was niet optimaal maar in ieder geval even gehoord dat alles goed gaat.
Na het ontbijt zijn we vertrokken om de volgende woestijn etappe te rijden. Doel is om aan de kust te eindigen en op het strand te overnachten. De Volvo heeft redelijk veel vast gezeten en voordat we het natuurpark uit zijn en we een goede plek in de duinen hebben gevonden is het donker. In zee zwemmen gaat vandaag dus niet lukken. Het weer was er wel perfect voor. De hele dag een lekker zonnetje en een temperatuur van rond de 30-35 graden in de zon. Op het strand lagen een paar gigantische skeletten bij een natuurwachter. Gigantische beesten. Het kampvuur gaat vanavond beter omdat we onderweg wat oude autobanden hebben opgepikt. Deze lappen rubber liggen verspreidt over de woestijn van de tijd dat deze route nog veel gereden werd. Er ligt nu een moderne asfalt weg van Nouadibou naar Nokachot en lokalen kiezen niet meer voor de woestijn. Enige mensen die je tegenkomt zijn kamelenhoeders of vissers die hun vangst gaan wegbrengen. Bij het kampvuur is er ook een cursus wooferen gegeven. Alle veiligheids maatregelen zijn in acht genomen voordat we een paar liter diesel in een jerrycan aan de kook hebben gebracht en met water hebben verneveld. Spectaculaire steekvlammen!
's-Ochtends moesten we redelijk vroeg vertrekken om het stuk over het strand naar Nokachot te kunnen afleggen. Tijdens het eb heb je een paar uur de tijd om de afstand af te leggen en als je dit niet lukt sta je 8 uur in de duinen te wachten. We hadden het goede getijde te pakken en op een kleine water doorgang vanwege een uitstekende rots ging het prima. De Volvo begint langszaam uit elkaar te vallen. Bumpers zijn vast geducked en de knalpijp ligt er compleet onderuit. De al eerder afgescheurde pijp haakte bij een boot in zee die met een touw vastlag vast en dat was het einde van de knalpijp. Met de Nissan van Huub en Wilma gaat het goed en sleutelen is de afgelopen dagen niet nodig geweest.
In Nokachot hebben we ingechecked in het hotel waar we morgen met de gehele club vertrekken richting de Senegalese grens. Een lekker stuk kamelen vlees gegeten. We waren de eerste in Nokachot en vannacht zijn er nog een aantal barrelaars gearriveerd welke de eerste eb hadden gemist. Vandaag gaan we de stad bekijken en een beetje schoon worden in het zwembad. De meneer van het Nederlandse consulaat is ons al komen verwelkomen. Als er wat aan de hand is kunnen we dag en nacht contact met hem opnemen. Er is nog geen GSM bereik dus via de sateliet telefoon even naar huis gebeld. Vanmiddag proberen we wat foto's en e-mails te versturen via internet.
Morgen naar Senegal, Dakar. We zijn erg benieuwd!
Groetjes vanuit Mauretanie!
Ber & Pierre
