Na een dag is de hele ploeg in kolonne vertrokken naar de grens Mauretanie-Senegal. Uiteraard waren wij te laat omdat er pas vanaf 08:00 uur ontbijt verzorgt werd. Samen met de Nissan Patrol van team Tireless en de Land Cruisers van vd Ende racing zijn we de inhaalrace gestart. Onderweg even gestopt omdat de Land Cruiser een gierend geluid is gaan maken. Bij de grens was aangegeven dat we de Diama overgang moesten hebben en niet die van Rosso. Natuurlijk zijn we eventjes verkeerd gereden en bijna vastgelopen in het roversnest Rosso. Op tijd hadden we dit in de gaten en zijn rechtsomkeer gegaan op zoek naar de goede route. Navraag bij een vrouw, een kind en een oude man leverde de goede weg op. Het was een dirtroad die we over zo'n 100 km hebben gevolgd naar de grens. Echt stofhappen dus en een volgende club raad ik stofmaskers aan. Bij de verschillende road blocks worden we steeds inventiever om er snel door te komen. Honger wordt met gesmolten chocolade repen geregeld en de militair met kiespijn genezen we wonderlijk met een strip pijnstillers! Bij de grens hangt een sfeertje en er staan een paar behoorlijke stoere wagens. De apparatuur waar nog snel een zeiltje overheen gegooid wordt zal niet gebruikt worden als verrekijker... Over de hele grensovergang kan je een apart boek schrijven. In totaal heeft het bijna 6 uur geduurd dat alle aanwezige auto's de formaliteiten hadden afgerond en we naar de Zebrabar konden vertrekken. Om het verhaal kort te houden ging het als volgt; 20 euro betalen bij de Mauretaanse douane, auto papieren mee, daarna 5 euro voor de gemeenschap neerleggen, met je knip naar de politie om 20 euro af te tikken en daarna mag je het land uit oftewel niemandsland in. De grens is een rivier met daarover een brug en deze kost centjes om te passeren. Het afkopen van het carnet de passage en de begeleiding van de auto's door de Senegalese douane is keurig geregeld door de Amsterdam Dakar organisatie. Voor de verzekering in Gambia moet er onderhandeld worden. Na een duidelijke uitleg aan de verzekerings Mama dat als het niet voor 25 euro per auto kan we de hele nacht blijven staan. Even wat kwaad heen en weer gekeken en de auto's konden ingeschreven worden. Echter 1 voor 1 en dat duurt dan wel eventjes. Nog even een visa afrekenen voor 15 euro en de auto inklaren bij custom's en we waren klaar voor vertrek... not. Een aantal pechgevallen hadden het toch nog geredt tot aan de grens en deze 7 moesten dus ook nog over. Toen dat rond was konden we in het donker en kolonnen vertrekken naar de Zebrabar. Net over de grens is er weer GSM verkeer mogelijk en verschillende teams staan voor de beste ontvangst op het dak. Het GSM verkeer is er wel maar valt regelmatig uit. Ook internet verbindingen hebben we niet kunnen vinden en daarom proberen we de berichten via een GSM verbinding door te krijgen. Hopelijk gaat dit lukken. De Zebrabar is een heel relaxde plek aan de rivier met een prachtig strand, gezellige bar, uitkijktoren en leuke ronde huisjes. Jammer dat het schema enigszins is gewijzigd en we er maar 1 dag blijven. De volgende ochtend was het tot redelijk laat nog mistig maar op het moment dat er geld gepind was, de rekeningen betaald waren, er weer iemand bij de grens was geweest voor nog 5 missende teams en er overlegd was met de ernstig gekneusde 2CV zijn we vertrokken naar Lac Rose, de finishplaats bij Dakar. De 2CV blijft achter bij de Zebrabar en zij zullen proberen om bij de 5 teams welke nu nog in Mauretanie zijn aan te sluiten. Pierre is vandaag ziek en brengt vooral slapend door en als hij wakker is geeft 'ie aan op hoeveel procent hij zit. Langs de weg staan hele grote Baobab bomen. We hebben in kampement Lac Rose een prachtige plek in het zand naast het zwembad gekregen. Er moest wel nog even een zandduintje opgereden worden maar na de nodige lucht uit de banden te laten ging dat prima. Op de rustdag hebben we de voorwielen van de Dakar Disco afgehaald omdat er wat bijgeluiden ontstonden. Eerst dachten we dat het wat speling op de lagers was maar uiteindelijk bleek 1 remblok compleet weg te wezen. Voor vertrek was alles nog prima maar ergens in de woestijn is er 1 exemplaar opgegeten. De remschijf heeft hierdoor ook behoorlijke groeven opgelopen. Op zoek naar nieuwe blokken, evt. een nieuwe cylinder omdat de oude vast zit is lastig omdat we in parc fermee staan. Van de douane mogen we het kampement niet verlaten. Omdat remmen nog prima gaat en er toch ook iets aan de remschijf gedaan moet worden is besloten de reparatie tot in Gambia uit te stellen. 's-Middags hebben we de lokale troepjes markt bekeken en zijn daarna een rondje Lac Rose gaan rijden. De beelden van Parijs Dakar waarbij de wagens vanuit de duinen via Lac Rose aankomen hebben we herbeleefd. Door de duinen zijn we richting het strand gereden en daarmee de legendarische rit afgesloten. Morgenochtend vertrekken we naar Gambia waar we ons afsplitsen van de groep. Iedereen gaat via de grens en pondjes over de Gambia rivier naar Banjul. Wij blijven aan de noordkant van de rivier om in Barra de ankers en buitenboordmotoren af te leveren. We blijven 's-nachts slapen bij Wim en Jannie. Woensdag gaan we door naar Banjul waar Pierre zijn meisje en zijn schoonmoeder en ongetwijfeld Arthur en Ellen van stichting Humanitaire hulp Gambia als ontvangstcomitee staan. Ik ben benieuwd! Vandaag dus nog Dakar, morgen naar Gambia waar we eerst in Barra zitten. Woensdag de oversteek over de Gambia rivier naar Banjul. Van Lot begreep ik dat er wat onduidelijkheid is over het schema maar op de een of andere manier is dit veranderd. Groetjes en tot horens, Berry & Pierre

Tags:| auto | dakar | landrover | 4x4 |