Gisteravond blunderde ik op Nederland 2 per ongeluk tegen een live! concert van André Rieu aan. Het Maastrichtse Vrijthof was voor de gelegenheid met een zeer overdadig aangekleed podium getooid, de musicerende dames in een kostuum uit de pruikentijd en de musicerende heren in rok. Erg kitscherig allemaal. Normaal gesproken zap ik dan snel door, maar iets weerhield mij. Ik werd gefascineerd door het ongebreidelde enthousiasme van musici en publiek. Normaal gesproken luister ik graag naar klassieke muziek -- waarvoor ik Ben en Jeroen nog immer dankbaar ben :-) , maar Strauβ à la Rieu kan mij niet boeien. Op de een of andere manier associeer ik klassieke muziek met iets, tja, wat...? Plechtstatigs? Wellicht...



Terwijl ik keek en luisterde naar de Second Waltz en de bijna clowneske show er omheen realiseerde ik mij dat dit best eens kon zijn wat Strauβ ooit met zijn muziek bedoeld heeft. En terwijl dat besef bij mij postvatte, terwijl ik zag hoe Rieu het voor elkaar kreeg om de duizenden bezoekers daar op dat plein aan het "sjoenkele" of zelf walsen te krijgen terwijl er uit volle borst meege-tararara-d werd, kreeg ik eigenlijk wel bewondering voor Rieu en zijn orkest. Elke muzikant speelde even enthousiast mee en ze wisten dat enthousiasme op het publiek over te brengen. Nee, het publiek er deelgenoot van te maken.



Klassieke muziek, en vooral de uitvoering van klassieke muziek, heeft vaak iets elitairs. Dat is historisch zeer verklaarbaar. De meeste klassieke muziek is ontstaan in periodes dat de (vaak adellijke) elite vrije tijd genoeg had om concerten te bezoeken, zelf te musiceren of als broodheer van een componist op te treden. Het grauw bekommerde zich slechts om om van dag tot dag voldoende brood op de plank te krijgen. Zij konden zich de luxe van vrije tijd en alles wat daar bij hoort niet permiteren.



Tegenwoordig is vrije tijd omnipresent, al realiseren wij ons veel te weinig wat een groot goed, wat een luxe onze vrije tijd eigenlijk is. En in deze tijd van plat amusement op televisie, meer porno op Internet dan je ooit kan bekijken, voetbal- en ander vandalisme, tientallen pretparken en allerlei andere vormen van vooral niet te moeilijk te consumeren vertier speelt Rieu met -- nota bene -- klassieke muziek een heel plein plat, zonder een onvertogen woord en misschien met slechts een enkele wildplasser. Chapeau!

Tags:| muziek | klassieke muziek |