In niets beantwoordt hij aan de grandeur van een rockster - het woord alleen bezorgt Steve Harley (54) een lichte huivering.



Toch was de Engelse zanger/schrijver in de jaren zeventig every inch a popstar. Harley gold als een typische representant van de glamrock, de theatrale en glamoureuze muziekstroming begin jaren zeventig. Een foto uit die tijd toont hem in een koele pose in een zetel. Met een mengeling van dédain en snobisme blikt hij verveeld in de camera. De popmusicus als onbereikbare afgod.



,,Vrouwen vonden me een gevaarlijke, onaantastbare man,’’ lacht Harley. ,,Onlangs kwam een dame naar me toe voor een handtekening. ‘Weet je dat je aan de muur van mijn meisjeskamer hing? Ik keek letterlijk tegen je op.’ Ik kan me dat niet voorstellen. Ik ben nu bezig met een autobiografie en juist deze anekdotes heb ik nodig. Want ik vraag me steeds af: hóe was het in die tijd?’’



Met Cockney Rebel gold Harley, voormalig journalist en een popmusicus die ook wel eens een boek inzag, in de Britse pers als een tamelijk arrogant heerschap. Was het, zo schreven Britse muziekmagazines, ter compensatie van zijn handicap - een verlamd been als gevolg van een polio-epidemie in 1953? ,,Ja, ik was nuffig,’’ zegt Harley. ,,Ach, het kon niet op. Cognac en cocaïne - ik ben ooit ’s nachts om vier uur acht etages langs de buitenkant van een hotel omhooggeklommen. Jimi Hendrix, Janis Joplin, Jim Morrison, ze stierven allen min of meer in hun eigen braaksel. Dat had ook mij kunnen overkomen.’’



Harley herpakte zich op tijd. Gedwongen, want de dagen van de glamrock waren geteld en maakten plaats voor de slaapverwekkende jaren tachtig. Spelen deed hij nog wel, maar het vuur leek verdwenen. Met zijn nieuwe album The Quality of Mercy klinkt Steve Harley echter als in zijn allerbeste dagen, waarin hij klassiekers als Sebastian, Tumbling Down, Judy Teen en dé hymne van de glitterrock - Make Me Smile (Come Up and See Me) - schreef.



Maar: ,,Ik ben nu een eerlijke, oprechte singer/songwriter. Geen pose meer, wat je nu hoort ìs Steve Harley.’’ Voorafgaande aan het vraaggesprek heeft hij het Rijksmuseum bezocht, want Harley reist niet alleen graag, tijdens tournees bezoekt hij steevast de culturele hoogtepunten van de stad waar hij verblijft. ,,Op die momenten besef je dat je eigen bijdrage aan de mondiale cultuur ernstig is begrensd. Een doek van Rembrandt, dat virtuoze gebruik van licht. Maar ook de werken van schrijvers als Woolfe, Hemingway, Eliot, Shakespeare - die kunst maakt je zó nietig...’’



Desalniettemin heeft Steve Harley als componist zeer eigen sporen nagelaten in de moderne popmuziek. Het pure ambacht van een catchy poptune heeft hij in de nog steeds in de vingers. ,,In die zin,’’ zegt hij, ,,waren de jaren zeventig een rijk gevulde schatkist. Al zes jaar presenteer ik voor de BBC Sounds of the Seventies. Bob Dylan, Neil Young, Carole King, James Taylor, wat een absolute brille.



,,En tegenwoordig? Kathy Melua, James Blunt, Jamie Cullum worden opgehemeld als het beste dat we aan singer/songwriters hebben. Maar wat Cullum doet is toch geen jazz? Slappe melodietjes, gezongen door mensen zonder enig charisma.’’



Met de muziekbusiness heeft Harley nooit veel op gehad. Alleen met Rod Stewart heeft hij contact. ,,Verder geniet ik van mijn vrouw met wie ik 24 jaar ben getrouwd en van mijn kinderen die rechten en film- en communicatie studeren.



,,Op party’s zul je mij niet zien. Ik heb laatst alleen twee onderscheidingen namens het popmagazine Mojo uitgereikt aan Chris Hillman en de Rolling Stones. Ja, kleine Steve die het woord tot Jagger en de zijnen richt. Ik verkeer vooral in kringen rond paardenraces. Ik bezit zelf renpaarden en heb veel vrienden onder jockey’s en bookmakers. Echte, eerlijke mensen, geen bull-shit. Daar heb ik te veel van meegemaakt.’’



Bron: AD

Tags:| muziek | artiesten |